Call TheONE
Menu

Autofotografie: “Auto Motor en Sport fotografie‘‘

Auto,_Motor_und_Sport.svg
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_Maserati
Road trip met de Maserati 3200GT in de Franse alpen en finish op circuit van Paul Ricard in Frankrijk.
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_3200GT motor
Maserati Quattroporte
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_jaguar
Jaguar XJ in actie!

Het beroemde Duitse auto tijdschrift Auto Motor und Sport begon in 2005 een licentie uitgave in Nederland.

Voor mij het startschot voor een nieuw fotografie avontuur in bladen maken en op tweewekelijkse basis een mooi tijdschrift in de schappen krijgen, maar ook een van de laatste Nederlandse pogingen in het uitgeven van een kwalitatief hoogstaand autoblad.

Een twee wekelijks blad dat bijna volledig zelf het maken van content in eigen huis produceerde en onafhankelijk auto nieuws en kwaliteits artikelen publiceerde over mobiliteit.

Veel hedendaagse autobladen met een buitenlandse licentie in Nederland gebruiken 80% Engelse of Duitse content en een paar pagina’s en misschien een of twee zelfgemaakte artikelen en fotografie.


Uitgeverij was de Weekbladpers, een zeer gerenommeerde uitgeverij van onder anderen Vrij Nederland, Opzij en Ouder van Nu. Gevestigd sinds 1914 in een statig pand met een enorme geschiedenis in het uitgeven van kwaliteitsjournalistiek.


Mooi auto spul om te fotograferen in binnen en buitenland.


Zelf was ik toen als fotograaf al meer dan tien jaar actief in de autofotografie voor een doorstart van “Wereld op Wielen” de uitgeverij van Fred van der Vlucht, een legendarische persoonlijkheid en de allereerste Nederlandse televisie autojournalist. Dat blad was Carros. Ik maakte voor Carros magazine honderden reportages en tientallen coverfoto’s van 1994 tot 2005.

  • Carros Automagazine_klinkhamerphoto
  • Carros_automotive_magazine

Carros werd door ex Quote magazine oprichter Frank Kloppert in de markt gezet in 1994 als een high end glossy tijdschrift met als hoofdredacteur Carlo Brantsen. De inhoud bij Carros ging uitsluitend om dure en exclusieve autos’ van +€50.000 en hoger als marktleider segment voor de echte exclusieve autoliefhebber.


Auto Motor und Sport, vaak afgekort AMS of AMuS, is een Duits autotijdschrift.

Het wordt ook nu tweewekelijks in Duitsland uitgegeven door Motor Presse Stuttgart, een gespecialiseerde tijdschrift uitgever die voor 59,9% eigendom is van de uitgeverij Gruner + Jahr.
Niet bepaald de eerste de beste dus, en met een vet contract onder mijn neus geduwd was het in feite voor mij “an offer you can’t refuse.”

Fotograaf Michael Klinkhamer
Beeldredacteur/Fotograaf Michael Klinkhamer in actie.

De autobladen wereld is misschien net zo grillig als bijvoorbeeld de mode wereld, afgunst, intrige en heftige concurrentie onderling is de norm. Mijn functie bij AMS was beeldredacteur/fotograaf. Een verantwoordelijke job waarbij ik direct werkte met een groep van staf auto journalisten onder leiding van hoofdredacteur Bas Heideman.  

Daarbij werkte we ook met freelance fotografen en een team van vormgevers van de dtp studio om zo iedere twee weken een mooi en vers blad af te leveren.

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_corvette
Corvette op Zandvoort


AMS was veel meer gericht op de modale man of vrouw die een doelgerichte keuze aankoop keuze wilde maken aan de hand van de AMS testen en onafhankelijk oordeel van een professionele auto journalisten. Het zelf testen van auto’s is specialisten werk en wordt gedaan met speciale technische apparatuur op daarvoor speciale test banen en simulatie.

Een totaal andere aanpak en doelgroep dan waarvoor ik eerder fotografeerde voor Carros, voornamelijk supercars en luxe automobielen waarbij het journalistiek vooral in superlatieven werdt verwoord. 

Auto-motor-und-sport_klinkhamerphoto Test journalisten
Testen, en meten is weten voor de AMS auto journalisten.
  • Auto motor und sport_klinkhamerphoto_
  • Auto motor und sport_klinkhamerphoto


Uiteindelijk was AMS niet een lang leven gegund. 

Een combinatie van slechte marketing en uitgevers flatters met een dure licentie en hoge personeelskosten terwijl de reguliere tijdschriften wereld al midden in een digitale revolutie was beland waren de onvermijdelijke doodsteek. Gelukkig kon ik daarna weer direct als freelance auto fotograaf aan de slag voor onder andere Porsche a.g. en Audi en maakte uitgebreide press kit fotografie voor deze top automerken.


Gelukkig hebben we de schitterende foto’s nog!

Porsche-Boxter-Azur-fuel-station-France
Porsche Boxter Press kit fotografie voor Das Haus in 2006
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_subaru vs Vw


De artikelen en losse foto’s hier gepresenteerd zijn een aantal publicaties zoals ik ze in mijn archief aantrof en als artikelen in het blad AMS gepubliceerd werden.

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_Autocureur

We maakten reportages, interviews, studio opnamen, en natuurlijk de bekende duo testen. Na mijn fotografie voor AMS heb ik een tijd gewerkt direct voor de bekende autofabrikanten in Duitsland en Italië. In 2010 vestigde ik mij in Azië om aan architectuur en reportage/Interviews te werken. In 2013 starte ik met Cambodia Photo Tours.

  • Interview en portretten Auto motor und sport_klinkhamerphoto

Na de afgelopen tien jaar in Azië gewerkt te hebben met mijn bedrijf Cambodia photo tours heb ik de tijdens Covid-19 ook tijd genomen om eens terug te kijken. De AMS reportages en fotoshoots waren echte producties waarbij vaak een heel team aan het werk mee was. Prachtig om te doen als fotograaf. Zonde om in het archief te laten zitten. En wie weet de start voor een nieuw auto fotografie avontuur. Onlangs fotografeerde ik de prachtige Ferrari van een vriend. Voelde goed, ziet er fantastisch uit!

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_vw


“Wij hebben benzine in het bloed, Wir haben Benzin im Blut.‘‘
Uiteraard blijf ik altijd een soort van petrolhead en blijf actief met het fotograferen van auto’s en ook motoren. Dat is waarschijnlijk een aangeboren afwijking, maar ik sta niet alleen met dat  “virus of speed.‘ Volg mij op Instagram.

De tijden zijn wel enorm veranderd in de autowereld en over enkele jaren rijden we alleen nog met elektrische of door waterstof aangedreven autos. Toch zal ook daarvoor een gepassioneerde fotograaf nodig zijn om foto’s te maken.

We zijn open voor business en geloven in het vertellen van visuele verhalen over de mens en machine. Autofotografie is zo veel meer dan de auto’s. Het gaat daarbij vooral over de mens, het individu. Ook over design, innovatie van gebruiksvoorwerpen, dromen, vooruitgang en snelheid.

Ferrari 488 Spider_Red_klinkhamerphoto_4
https://klinkhamer.calltheone.com/en/blog-en/photoreportage-en/ferrari-488-spider-the-superb-visual-and-driving-experience/

Ook in 2022 kijken we weer vooruit naar een jaar vol met nieuwe kansen en geweldige uitdagingen. 

Michael Klinkhamer Productions. Mobiel: +31 (0)616662813https://klinkhamer.calltheone.com/nl

Rem Koolhaas in China


Het CCTV gebouw is ontworpen door OMA​ ​(​Office for Metropolitan Architecture), het bureau van de Nederlandse top architect Rem Koolhaas.

made in holland cctv rem koolhaas 2008

Michael Klinkhamer was voor enkele weken in Beijing aan het fotograferen en publiceerde in 2008 deze reportage voor Miljonair magazine.

De Nederlandse architect Rem Koolhaas wilde niet persoonlijk geassocieerd worden met een luxe blad met als titel “Miljonair” om waarschijnlijk politiek correcte motieven toendertijd.

De redactie van het blad Miljonair wilde desondanks toch aandacht geven aan zijn motieven en filosofie omtrent het bijzondere CCTV gebouw dat officieus af was in Januari 2008 maar uiteindelijk pas in 2012, na een brand en vertragingen in gebruik werd genomen door de Chinese staatsomroep.

“Door een grondige voorbereiding en een toegestaan kort werkbezoek in Rotterdam bij het OMA architectenbureau, voorafgaand aan mijn reis naar Beijing kon ik de maquette, schaalmodel van het CCTV fotograferen en genoeg informatie vinden over hoe Rem Koolhaas tot dit prijswinnende concept voor de oren en ogen van de Chinese staatsomroep was gekomen.”

Eenmaal in China aangekomen was in feite het niet persoonlijk interviewen van Koolhaas een voordeel. Ik had op die manier volledige vrijheid om op eigen beweging en niet geleid te worden door hapklare brokken uit de PR machine van OMA en Koolhaas mijn eigen onderzoek te doen.

Door urenlange wandelingen rondom het bouwproject de maken en vanuit alle mogelijke hoeken en standpunten foto’s te maken. zowel van het gebouw als de leefomgeving eromheen.

Deze aanpak resulteerde in een serie unieke sfeerbeelden, portretten en de documentatie van een belangrijk moment in de ontwikkeling van het ‘Central Business District’ in Beijing maar ook voor mij persoonlijk als architectuurfotograaf en in feite ook als straatfotograaf.

Een vorm van fotografie die ik later vanaf 2010 tot 2020 intensief heb gedaan in voornamelijk Cambodja met mijn onderneming vanuit Phnom Penh: https://klinkhamer.calltheone.com/en/cambodian-photo-tours/

Zoals toen in 2008 vlak voor aanvang van de Olympische Spelen nog met hoop en positiviteit naar de Chinese overheid werd gekeken, zijn we in 2021 inmiddels terug op aarde met betrekking tot China en is van de beloofde “openheid” tot op heden weinig tot niets terecht gekomen.

De CCP heeft in de periode van 13 jaar indruk gemaakt met de China‘s Belt and Road Initiative (BRI) (一带一路) uitgerold dat een verbinding maakt tussen China, en de rest van Azie, Afrika en Europa.

Een gigantische infrastructureel netwerk via land en water. Met als doel het versterken en verbeteren van de economische activiteiten en handel in de wereld met China als drijvende kracht.

Het CCTV gebouw functioneert daarbij in feite de ogen en oren van de CCP en is als zodanig van enorme importantie.

Hier herplaatst ik de CCTV of Made in Holland reportage aangevuld met meerdere portretten en andere nog niet eerder gepubliceerde foto’s uit Beijing 2008.

Night in Beijing cctv 2008
streets of Beijing at night
cctv Beijing streets construction 2008
CCTV Building Beijing compilatie
Compilatie van foto’s zoals gebruikt in het Miljonair magazine artikel.

“Een gevoel van onwerkelijkheid overvalt me wanneer ik op Beijing international airport land en buiten alles in een geel stoffige laag lijkt ze zijn gehuld.

Het is de winter van 2008, China en vooral Beijing is een grote bouwput. Mijn opdracht is om een fotoreportage te schieten en een artikel te schrijven over het CCTV ( China Central Television ) gebouw dat door onze Nederlandse top architect, Rem Koolhaas is ontworpen.

Ook mocht ik voor Nikon-Pro magazine een serie foto’s maken met hun laatste top camera model de D3, de 24-70mm en de 12-24mm F2.8 lenzen. Apparatuur die juist op tijd zijn uitgekomen voor de Olympische Spelen van 2008.

Nikon lanceert net als Canon en andere top camera merken dan hun laatste pro camera’s. Om de internationale pers fotografen met het beste materiaal tot hun beschikking die foto’s te laten maken die voorheen onmogelijk leken te schieten te zijn.

Snellere lenzen, meer foto’s per seconde en beter technische innovaties om Olympische records vast te leggen. Daarnaast wilde ik een serie portretten maken en ook die andere prestigieuze gebouwen fotografen die door de wereldtop architecten in Beijing werden gerealiseerd.

Alles stond toen in het teken van de Olympische spelen en om China als opkomende wereldmacht in een gouden glans van grootsheid, macht en aanzien te geven.”

Chinese construction worker Beijing

“Die bepaalde periode van ongeveer zes weken in China in 2008 waren op vele manieren het begin van mijn vernieuwde zoektocht in de journalistiek en fotografie en resulteerde in mijn persoonlijke en professionele nieuwe identiteit als fotograaf en schrijver.”

chinese construction worker

Op het eerste gezicht lijkt het CCTV gebouw op een enorme broek

In het hart van het CBD het zakendistrict van Beijing, de metropool​ ​waar zeventien miljoen mensen wonen en werken, draait de bouw op volle toeren.

Er wordt 24/7​ ​uur per dag wordt doorgewerkt. Op 235​ ​meter hoogte verlichten flitsende las​-​lichten​ ​en vuurstralen de nacht. Bouwkranen​ ​bewegen traag om immense schildplaten,​ ​bedoeld om de constructie te verstevigen,​ ​op hun juiste positie te krijgen.

Terwijl ik daar zo sta nog met een ‘jetlag’ in de koele avond,​ ​razen auto’s via een achtbaan fly-over​ ​boven mij langs. De lucht is smerig; veel​ ​voetgangers en fietsers dragen een mondkapje.​ ​

Boven me klinkt het bouw geweld​ ​van de duizenden arbeiders die bezig zijn​ ​aan Beijings grootste prestigeobject. En​ ​opeens realiseer ik me ook dat het gebouw​ ​nooit op tijd klaar zal zijn voor de Olympische​ ​Spelen.

De sfeer is als van een science fiction film en ik voel me daarbij zeer geïnspireerd.

Gebouw van de grote getallen​

In de constructie van het nieuwe​ ​televisie- en communicatiecentrum is​ ​10.000 ton staal verwerkt. Het gebouw moet 465.000 m2 aan kantooroppervlak​ ​gaan omvatten en ruimte bieden aan 54​ ​etages, 76 liften, 15 productiestudio’s, 17​ ​nieuws studio’s en 10.000 medewerkers.


Om een idee te geven van de schaal van​ ​het project: op de bouwlocatie zouden​ ​29 Boeing 747’s naast elkaar kunnen
worden geparkeerd. Naar verwachting​ ​wordt het CCTV pas in 2009 opgeleverd.

De prijs van prestige

De totale kosten van het complex zullen​ ​de 600 miljoen euro ruimschoots overschrijden.
De torenhoge prijs en de aarzeling​ ​van de Chinese regering om na zo’n​ ​kostenpost nog meer grootse projecten door westerse architecten te laten realiseren,​ ​was voor de toen nieuw geïnstalleerde​ ​president Wen Jiabao in 2003 reden​ ​genoeg om de bouw en financiering te​ ​heroverwegen.

Het doorrekenen van het​ ​project nam een jaar in beslag; toen werd​ ​het de Chinezen duidelijk dat het te laat​ ​was om de bouw nog te stoppen. Al was​ ​het alleen maar omdat dat een enorm gezichtsverlies​ ​zou betekenen.

En dus werd​ ​besloten om door te bouwen, al werden​ ​er tal van kostenbesparende maatregelen​ ​getroffen. Desondanks blijft de visie van​ ​Rem Koolhaas vrijwel onaangetast – zijn urban visie op de hoofdstad van een wereldmacht​ ​in de 21ste eeuw.


Terwijl in China werd gediscussieerd​ ​over de kosten, waren mensenrechten groeperingen​ ​en media in het Westen vooral bezig met de morele kant van Koolhaas’​ ​bouwwerk. Want hoe kun je als gerenommeerd
westerse architect een ‘showpiece’​ ​bouwen voor een communistisch​ ​regime, dat mensenrechten en vrijheid
van meningsuiting compleet naast zich​ ​neerlegt?

Rem Koolhaas zelf vindt dat het werk​ ​voor CCTV juist een bijdrage kan leveren​ ​aan een grotere openheid van het bewind;​ ​de open structuur en brede toepasbaarheid​ ​van het project is juist met die gedachte​ ​ontworpen.

In 2004 zei hij in het​ ​VPRO-programma R.A.M.: “Ik ben ervan​ ​overtuigd dat de staatstelevisie geprivatiseerd​ ​zal worden, daarom doen wij dit​ ​gebouw.”

“De privatisering en digitalisering van de media in China zal voor een uiteindelijke​ ​bevrijding zorg dragen. Als het​ ​niet lukt om die bevrijding rond 2008 te​ ​bewerkstelligen, zal ik dat onmiskenbaar​ ​persoonlijk als rampzalig ervaren.” Aldus Koolhaas.

CCTV Building under construction

Openheid als sleutelwoord

Op een oppervlakte van circa 20 hectare​ ​realiseert het Britse ingenieursbureau​ ​Arup de bouw van het complex. Het
technologisch gedurfde en baanbrekende​ ​ontwerp van de als avant-gardistisch omschreven​ ​Rem Koolhaas is zo vernieuwend​ ​dat de constructie alleen dankzij recent​ ​ontwikkelde architectuur software is te​ ​realiseren.

Dat is des te belangrijker,​ ​omdat Beijing in een aardschok gevoelig​ ​gebied ligt. Het is een vereiste dat het​ ​gebouw schokken van 7+ op de schaal van​ ​Richter kan doorstaan. Een van de moeilijkheden​ ​daarbij is dat in de twee torens​ ​geen echte kern aanwezig is, terwijl ze​ ​toch stevig genoeg moeten zijn om de op​ ​de constructie inwerkende krachten (niet​ ​alleen aardschokken, maar ook de winddruk​ ​en trillingen) aan te kunnen.​

​De oplossing is even krankzinnig als​ ​geniaal: diamantvormige beplating aan​ ​de buitenkant van de torens. Op het eerste​ ​gezicht lijken deze platen decoratief, maar ze zorgen ervoor dat de beide diagonalen​ ​​langsbalken genoeg steun geven aan​ ​de oneven gewichtsverdeling erboven.​

​Deze ‘grid mesh’ bepantsering is daarmee in wezen het​ ​primaire steunsysteem van het gebouw;​ ​een technische wereldprimeur.

Security guard in Beijing subway

De beide torens hellen tien graden over​ ​en zijn met elkaar verbonden door middel​ ​​van een veertien etages hoge overspanning​ ​op respectievelijk 210 en 235 meter​ ​hoogte.

In de twee torens zullen zowel de​ ​televisieredacties als de administratieve​ ​diensten van CCTV worden ondergebracht.

In het op grondniveau gesitueerde​ ​mediapark, de zogeheten black box, zullen​ ​in drie etages – deels ondergronds –
de televisiestudio’s en de technische faciliteiten​ ​gehuisvest worden.

Op het dak​ ​van de black box wordt een parklandschap​ ​gerealiseerd door de Nederlandse​ ​firma Inside Outside van Petra Blaisse.

Het gebouw is ontworpen met ‘openheid’​ ​als sleutelwoord; door middel van​ ​een interne loop kunnen de medewerkers en bezoekers door het gebouw bewegen;​ ​in de ene toren naar boven, dan over​ ​ de brug, en vervolgens in de andere toren​ ​weer naar beneden.

“Wat me fascineert​ ​aan het communistische systeem,” aldus​ ​Koolhaas in R.A.M, is dat het formele​ ​respect voor collectiviteit nog sterk genoeg​ ​i​s om dit loop-ontwerp als zodanig​ ​te herkennen.”

De kern van de overhangende​ ​torens zijn overigens wel volledig​ ​verticaal – even is overwogen om ook de​ ​liftschacht onder een hoek te bouwen,​ ​maar dit had het prijskaartje met 20 miljoen​ ​euro verhoogd.​ ​

Naast het gebouw is plaats voor het ‘Television Cultural Centre’ met een theater​ ​voor 1.500 bezoekers, danszalen en​ ​opnamestudio’s. Daarnaast komt in een​ ​van de torens het Mandarin Oriental, een​ ​vijfsterrenhotel met driehonderd uiterst​ ​luxe kamers.

Spiegel van de Chinese ziel​

Na mijn eerste confrontatie met het gebouw,​ ​gehuld in de nachtelijke duisternis, ben ik​ ​er nog niet uit. Indrukwekkend is het wel.
Maar is het mooi? Doet het wat met je? Is​ ​d​i​e beloofde schoonheid, vernieuwing of​ ​openheid al te bespeuren?

Gelukkig is het​ ​de volgende dag prachtig weer: een strakblauwe​ ​lucht en een licht zonnetje. Dan​ ​ziet alles er waarschijnlijk beter uit. Vanuit een taxi​ ​zie ik het gebouw steeds weer opdoemen​ ​aan de skyline van Beijing.

Het is echt een​ ​opmerkelijk bouwwerk, dat zich door zijn​ ​hoekigheid, harde lijnen en asymmetrische​ ​vorm niet makkelijk laat definiëren.
Daarom besluit ik om me enkele kilometers​ ​van het gebouw af te laten zetten en​ ​​ernaartoe te wandelen.

Zo kan ik vanuit​ ​een telkens veranderend gezichtspunt dewijze waarop de kolos zich tot het straatbeeld​ ​van Beijing verhoudt, bestuderen.

Beijing streets view with CCTV 2008

Tijdens mijn wandeling zie ik wat zich in​ ​feite afspeelt in Beijing: De oude hutongs​ ​(Chinese straatjes en buurtjes) zijn in verval​ ​en staan in de schaduw van de hoogbouw​ ​van het zakendistrict.

Het zijn twee aparte​ ​werelden, wat nog eens wordt benadrukt​ ​door de enorme muur​/schutting​ waarmee het CCTV​ ​gebouw​ ​van pottenkijkers wordt afgeschermd.


Ook die muur komt uit de koker​ ​van Koolhaas. Geen alledaagse schutting​ ​met wervende foto’s van wat er uiteindelijk achter moet verrijzen, maar een muur​ ​met roest en Chinese leuzen uit vervlogen tijden.

Arty en geheel volgens de laatste​ ​trend in urban grunge.
De buurtbewoners en voorbijgangers die​ ​ik naar hun mening vraag over het gebouw,​ ​trekken hun schouders op: “Me don’t like.​ ​Not Chinese. Too expensive too!”

Nee, de​ ​liefde van het volk voor het mega bouwsel is​ ​nog niet echt te bespeuren.

CBD police in Beijing 2008_bw
cctv beijing 2008 behind the scenes
chinese CCP man Beijing 2008_bw

Ik vervolg mijn weg en neem een kijkje​ ​achter de coulissen. Ik besef dat alles wat ik​ ​daar nu aantref, over een à twee jaar verdwenen​ ​zal zijn.

Beijing, eigenlijk heel China, is​ ​in sneltreinvaart aan het moderniseren – het​ ​is de grootste bouwput ter wereld. Het gebouw is een geblindeerde reus​ ​vol dreiging. Een machtssymbool van​ ​een supermacht met vele gezichten​.​

Intimidatie van een grootmacht

Ter voorbereiding van mijn bezoek aan​ ​Beijing bezocht ik het hoofdkantoor van​ ​OMA in Rotterdam, waar ik de officiële​ ​presentatie maquette te zien kreeg.

Op die kleine​ ​schaal, en met de nodige fantasie, krijg je​ ​nog wel een gevoel van begrip voor de positieve​ ​doelstellingen, met als sterkste argument​ ​de communicatieve openheid van het gebouw.

Maar wanneer ik eenmaal aan​ ​de voet van deze in aanbouw zijnde kolos sta, verdwijnt dat​ ​gevoel compleet. Het gebouw is nu nog een donkere,​ geblindeerde reus vol dreiging.

Met​ ​name de overhellende torens stralen pure​ ​intimidatie uit. Het is een machtssymbool​ ​van een supermacht met vele gezichten.​ ​

Dat Koolhaas zich zou kunnen vergissen​ ​in China, in de beoogde openheid​ ​van het regime, blijkt van een kinderlijke​ ​naïviteit. Zijn motivatie om ’s werelds​ ​grootste kantorencomplex neer te zetten​ ​in Beijing, lijkt eerder gebaseerd op​ ​de ambitie om iets te kunnen bouwen dat elders in de wereld onmogelijk zou zijn.

“We moesten kiezen of we iets in China​ ​wilden maken of in het New York van na​ ​9/11”, aldus Koolhaas tegen de VPRO.”

Dat​ ​het staatsinstituut CCTV de bevolking een​ ​gecontroleerde en gecensureerde waarheid​ ​blijft presenteren, werd eens te meer​ ​duidelijk toen tijdens mijn verblijf in China de hel losbrak in het door​ ​China geannexeerde Tibet.

Terwijl de​ ​wereldopinie steeds meer in verzet komt​ ​tegen China’s dubbele moraal en oproept​ ​tot het boycotten van de Olympische Spelen, is het CCTV-gebouw nu al in een,​ ​letterlijke, spagaat beland.

Openheid of​ ​staats propaganda? Communisme of kapitalisme?
Misschien is dat wel de ware​ ​visuele boodschap en vraagstelling van het CCTV complex. 

cctv photo beijing 2008