Call TheONE
Menu

Peter Faber; kan’t, wil’t, doet’t. NU!

Nederlandse acteur en kunstenaar Peter Faber aan het werk in zijn Amsterdamse atelier.

Peter Faber 2022_klinkhamerphoto-7

Kijken en luisteren naar de nu 79 jaar jonge Faber terwijl hij spontaan een tekening maakt van mijn voornaam, eerste letter M.

Peter Faber 2022_klinkhamerphoto
Click op de foto voor Peters kijk op het leven en op zijn kunst.

Faber beroemd geworden bij het grote publiek in 1976 met zijn rollen in o.a. de Max Havelaar, en een jaar later in Soldaat van Oranje en een waanzinnige hoeveelheid van meer dan 100 Nederlandse succesvolle Internationale toneel, film en tv producties.

Peter Faber was in de jaren ‘80-’90 een van de bekendste Nederlandse filmsterren. Zijn missie is nu in 2022 om iedereen ongeacht afkomst, achterstand of beperking de switch te laten maken van destructieve naar creatieve energie.

Zijn lijfspreuk “Ik kan ‘t, Ik wil’ t, Ik doe’t, Nu!

Peter Faber 2022_klinkhamerphoto-2

Voor het blad MAN fotografeerde ik Peter Faber in 1986 en nu 36 jaar later in Mei 2022 kijkt hij door zijn kleurrijke kunst positief naar de toekomst.

  • Peter Faber_1986_klinkhamerphoto.com

Uitgebreide expositie van Peter Faber is de gehele zomer te bewonderen in de Enkhuizer Drommedaris.

Meer informatie over de Peter Faber Stichting

  • Peter Faber 2022 Fuji Superia (3)

Cambodja 36 opnames op film in 2022

Cambodian buddhist monks portraits

36 Exposures is mijn fotografische eerbetoon aan de bevolking van Cambodja.

Cambodia 36 exposures is te bestellen via deze link

Het 36 exposures magazine is ook een eerbetoon aan filmfotografie en mijn liefde voor tijdschriften en foto’s in print.

De tijd dat Tri-X het favoriete filmrolletje was dat door veel fotojournalisten werd gebruikt. Elk filmrolletje heeft slechts 36-37 opnamen.

Michael Klinkhamer werkte en woonde sinds 2010 in Cambodja en maakte het grootste deel van zijn fotowerk voor tijdschrift opdrachten en later voor zijn foto tourbedrijf in Cambodja op digitale media.

Uiteindelijk mij gaat het bij mij altijd om de mensen en de boeiende Khmer-cultuur. Portretten, stemmingen, straatverhalen vastleggen en doormiddel van fotografie een verbinding maken met de lokale mensen.

Geniet van 36 opnamen in full screen hier

Cambodia 36 exposures on film in 2022
Cambodia 36 exposures on film in 2022
Cambodia on film 2022 (143)
Phnom Penh market people_2
Daily life Phnom Penh market
Srah Srang basin Angkor Wat Cambodia
Cambodia Angkor Wat temple gate

Cambodja was een warme thuiskomst-ervaring na bijna twee jaar. Deze foto’s kwamen natuurlijk naar mij toe, net als altijd eigenlijk in Cambodja. Dat is geruststellend en geeft me goede hoop voor de toekomst. Join me next time!

Peter Faber portretten MAN

Peter Faber_1986_klinkhamerphoto.com

Wat de precieze aanleiding was voor deze fotoserie, weet ik niet zo goed meer. Op het negatief vel staat met stift ‘MAN”86 geschreven.

Peter Faber was in de jaren ‘80 een van de bekendste Nederlandse filmsterren.

Beroemd geworden bij het grote publiek in 1976 met zijn rol in Max Havelaar en een jaar later in Soldaat van Oranje en daarna een waanzinnige hoeveelheid van meer dan 100 Nederlandse en Internationale film en tv producties.

Ten tijde van deze fotosessie uit 1986 was ik 27 jaar. Peter Faber, toen 42 jaar jong zag ik regelmatig in het bruisende Amsterdamse uitgaansleven stappen.

Natuurlijk was ik onder de indruk van hem en zijn films. Begreep niet helemaal waarom hij mij altijd zo vriendelijk begroette en toelachte. Toen durfde ik bijna niets te zeggen tegen hem…. Herinner mij vaag dat het toen misschien iets te maken had met een liefdesrelatie die hij had met een ex-vriendin van mij….. 

Faber had totaal geen ster allures en was gewoon een open vriendelijk jongen van het volk gebleven. Een Noord Amsterdammer die net als ik voor galg en rad was opgegroeid en genoot van het vrije leven en zijn filmster successen.

Acteur Peter Faber_1986_

Gewapend met een rolletje Tri-X film in de Nikon camera en een paar lensjes oefende ik in die tijd dagelijks op mijn gewillige vrienden en vriendinnen. Professioneel fotograaf worden was toen mijn doel.

Voor ‘MAN’ magazine, mocht ik bij een interview een portret serie schieten van de acteur Peter Faber in de winter van ’86.

In de sfeer van die tijd, met bestaand licht fotograferen en super ‘close up.’ We kijken we nu in 2022 terug naar de jonge Peter Faber. Inmiddels is hij 78 jaar jong.

Een foto sessie van toen die daarbij ons doet denken aan zijn Amerikaanse acteur collega, Jack Nicholson in ‘The Shining’ of de film’Chinatown.’

The Shining van Peter Faber

Deze portretten uit ‘86 laten een iets wat getergde Faber zien. Cool een sigaret rokend in zijn Amerikaanse slee. Geloof een Chevrolet embleem te zien op het stuur. 

“Chinatown in Amsterdam film scene”

Gekleed met een stoer leren jack en gerafelde hoed, cool kijkend en acterend terwijl zijn Rolex horloge een nonchalant signaal afgeeft van zijn nationale en internationale succes.

Er staan een aantal klassieke films met Peter Faber in zijn volledigheid op YouTube, leuk om weer of voor het eerst te zien!

Rokende Peter Faber in auto met hoed
Peter Faber_1986_klinkhamerphoto.com

Wanneer ik in 2022 naar de kunstwerken van Peter Faber kijk zie ik vooral een kleurrijk iemand.

Een positive ‘vibrations guru’ die middels zijn Peter Faber stichting veel sociaal werk doet voor en met problematische jongeren.

Zijn missie is nu om iedereen ongeacht afkomst, achterstand of beperking de switch te laten maken van destructieve naar creatieve energie.

We gaan binnenkort weer eens rond te tafel zitten en na 37 jaar bijpraten over zijn acteerwerk, kunst, zijn stichting en misschien weer een fotoserie maken in kleur dit keer.

Stay tuned!

‘White Building’ een tijdscapsule in Phnom Penh-Cambodja

White Building in Phnom Penh_klinkhamerphoto

White Building in Phnom Penh_old lady tennant_klinkhamerphoto
Een van de bewoners die na de ontruiming elders voor onderdak moest zorgen. Eigenaren van een flat ontvingen een compensatie bedrag.

white building_Phnom Penh_klinkhamerphoto

Tussen 2012 en 2017 bezocht ik het ‘White Building’ wekelijks gedurende mijn Photo Tour. Mensen vroegen expliciet naar dit gebouw en wilde het fotograferen om een bepaalde tijd van Phnom Penh te kunnen vast leggen.

Het White Building had een bepaalde aantrekking kracht en liet de littekens zien hoe Cambodja uit de as van de Khmer Rouge was herrezen.

Het eerste moderne apartment complex ooit in Phnom Penh gebouw uit 1963 is een soort bewaarde tijdscapsule geworden. en het ‘White Building’ gebouw was een van de zichtbare littekens.

Dit artikel is een update voor een eerder artikel uit Maart 2017. Inmiddels is het gebouw afgebroken. De beloofde sociale woningbouw is nooit gerealiseerd.

De grond is snel doorverkocht aan buitenlandse investeerders die in Phnom penh het Naga World Casino en Resort beheren. Op de vrijgemaakte grond herrijst opnieuw een Casino #3.

Dat is natuurlijk iets waarop de gewone Cambodjaan niet op zit te wachten en het hele verhaal van herbouw voor woningen was een sluwe manier om de publieke opinie te bespelen en de grond goedkoper aan te trekken.

Het in Hong Kong gevestigde NagaCorp Ltd heeft plannen aangekondigd voor een Naga 3-project na het veiligstellen van meer dan 16.000 vierkante meter grond op de voormalige locatie van het White Building, volgens een aankondiging van de aandeelhouders door het bedrijf op 3 april 2019. Volgens het 29-pagina’s tellende rapport zei NagaCorp Ltd dat “de Groep zou verwachten ongeveer US $ 3,8 miljard tot US $ 4,0 miljard aan kapitaaluitgaven voor de ontwikkeling van het Naga 3-project te maken”.


Het inmiddels in Cambodja beroemde en veel gefotografeerde maar ook in in films als decor figurerende ruïne achtige gebouw heeft inmiddels veel gezien en meegemaakt. Recente documentaire White Building’: first trailer for Cambodia’s 2022 Oscar entry.

Cambodia 2010-2020_Phnom Penh Noir klinkhamerphoto.com -02
Book description Noir Cambodia


Van de koloniale onafhankelijkheid, de Khmer Rouge genocide, en de jaren onder Vietnamese bewind tot aan het herstel na de oorlog, en nu onder druk van de buitenlandse investeringen (China) onroerend goed ‘boom’ is het ‘White building inmiddels bezweken.

Diepe groeven en scheuren verhullen in hoekige vormen en duisternis een vervlogen tijdsbeeld dat veel mensen die het gebouw bezoeken bijzonder raakt en fascineert.


Fotograaf Michael Klinkhamer fotografeerde langdurig ‘The White building’ in Phnom Penh met zijn maakte een reportage waarbij hij stilstaat bij enkele historische feiten en objectieve overpeinzingen.

White Building in Phnom Penh_klinkhamerphoto

Het land Cambodja is wereldberoemd door twee dingen, Angkor Wat, het eeuwenoude tempel complex verborgen in de jungle en de burgeroorlog- zelf-genocide tijdens de Pol Pot- Khmer Rouge periode tussen 1975 en 1979.


Miljoenen toeristen bezoeken dan ook Cambodja jaarlijks om zowel de Angkor Wat tempels te bewonderen, een groots bouwwerk van 900 jaar geleden, maar ook in Phnom Penh een glimp te zien en een idee te krijgen van de “killing fields’.


De brute geschiedenis van de Khmer Rouge, en het onvoorstelbare geweld en menselijk lijden onder Pol Pot.
De film ‘First they killed my father’ van Angelina Jolie ging eind Februari 2017 in premiere in Cambodja en wordt gezien als een uniek poging om de lastige dialoog onder de Cambodjanen te versterken en om in ieder geval in gesprek te gaan over wat er toen allemaal onder het Khmer Rouge regime heeft afgespeeld.

Het ‘White building in Phnom Penh is ook een onderdeel van die geschiedenis.

Temidden van dit alles staat in Phnom Penh een ongeveer 400m lang en 4 verdiepingen hoog appartementencomplex, dat nu inmiddels is ingebouwd tussen de nieuwste woontorens en luxe hotels, dat in de drukte van de stampende vooruitgang in de hoofdstad van Cambodja nog steeds een opmerkelijke rol speelt.

Op zich is de vergelijking tussen het 900 jaar oude Angkor Wat  en het 54 jaar oude “White building” niet zo gek wanneer je naar de staat van het gebouw kijkt.

Het ‘White building is in dat opzicht nu een bewoonde ruïne, aan de buitenkant een gehavend geraamte waarbij je de scheuren en open stroomkabels en waterleiding pijpen ziet lopen en waartussen de gaten in het beton planten en mangobomen voorzichtig doorheen proberen te groeien.

Eens was het gebouw een hagelwit model prestige project met 480 moderne appartementen, gebouwd om de sterk groeiende bevolking en ambtenaren van Phnom Penh adequaat te kunnen huisvesten.

Veel van de oorspronkelijke bewoners werkte in die tijd voor de municipality ofwel de gemeente, en waren goed opgeleid. Het gebouw was toen ondermeer onderdeel voor een groot ‘urban planning’ programma dat was opgezet door de voormalige koning Norodom Sihanouk, die na de onafhankelijkheid van Frankrijk in 1953 Cambodja ambitieus wilde transformeren van een kolonie naar een eigen onafhankelijke en trotse moderne Khmer identiteit.

White Building in Phnom Penh_girl in the stairs_klinkhamerphoto

Na de oplevering in 1963 veranderde het politieke klimaat en de situatie in Cambodja. De oorlog in Vietnam begon en de later vele illegale bombardementen van de US in Cambodja, om de Vietcong uit te schakelen maakte dat de bevolking massaal voor hun veiligheid naar de stad moesten vluchten.


Na de omverwerping van de koning door buitenlandse inmenging (CIA) en daarna de uiteindelijk invasie van de genadeloze Khmer Rouge soldaten in Phnom Penh in 1975.
De daaruit voortvloeiende gedwongen evacuatie van de totale stadsbevolking veranderde Phnom Penh voor vier jaar in een totaal verlaten ”ghost town.”

White Building in Phnom Penh_ inside stairs_klinkhamerphoto

Overlevenden van de Khmer Rouge terreur en genocide kwamen langzaam terug naar Phnom Penh rond 1979-1980 en samen met anderen door de oorlog getraumatiseerde slachtoffers probeerden zij de draad weer op te pakken, maar nu onder een tien jaar durend Vietnamees gecontroleerd bewind.
Nog meer honger en ellende volgde in een toch al volledig verwoeste samenleving met ongeveer 2 miljoen slachtoffers.

White Building in Phnom Penh_family moment_klinkhamerphoto

Die onbeschrijfelijke doem sfeer van die desolate nachtmerrie hangt nu nog steeds over het gebouw.
Een droom die een absolute levende nachtmerrie werd en nu zwaar gehavend, toch een thuis is voor de armsten in Phnom Penh was geworden uit noodzaak.


Terwijl jonge kinderen nu weer lachen en spelen zitten de oudere generaties te samen en praten zachtjes, lachen minzaam maar hun collectieve geschiedenis is vaak onuitgesproken.

Het is tot op heden voor velen een trauma en de cultuur maakt het moeilijk om over verlies en het verleden te pratenIedere familie heeft zijn eigen drama meegemaakt, familieleden verloren en het is deze geschiedenis die dat subtiel reflecteert in dit strenge gebouw.

De nu ongeveer 2500 inwoners van de White building, leven van lagere inkomens, sommige zijn oud en hele gezinnen leven gezamenlijk in de kleine appartementen. Aan de buitenkant van het gebouw is het een chaos. Binnen in de duistere trappen portalen en lange holle gangen is het spookachtig donker.


De individuele appartementen zijn daarentegen schoon en best gezellig, met veel kinderen die met elkaar spelen in de trappenhuizen terwijl oma’s en groepjes vrouwen in de portalen iets van koelte vinden en borduren, haren vlooien of gewoon liggen te slapen in hangmatten.

Terwijl tegelijkertijd rondom de ‘white building’ de onroerend goed investeerders uit China, Japan en Korea hun dure skyscrapers aan het afbouwen zijn en de luxe auto’s, Porches, Lexussen, en Audi’s voor het gebouw af en aan rijden.

Beloven de economische ontwikkelingen in dit land economisch gouden bergen. Het gedoemde ‘White building staat dan nog als een gerafeld monument van vervlogen jaren nauwelijks overeind.

Ooit was de architectuur van de ‘White building’ geïnspireerd op het modernisme van de Franse architect Le Corbusier.
“Open plan living” en rekening houdend met licht en lucht en de behoeft aan gemeenschappelijk tuinen en publieke ruimten in een tropische klimaat.


Er is zeker wel een duistere kant aan een groot verwaarloosd appartementsgebouw, net als overal is er overlast van drugsgebruikers en werkloze hangjongeren, maar tijdens mijn vele bezoeken aan het White building heb ik tot nu toe nooit problemen gehad of gezien.


Ook de soms zwaar getatoeëerde ‘druggies’ lachen maar wat en proberen hier en daar een dollar te regelen om te overleven in de ‘urban jungle’.

Architectonisch is het spel van contrast en contouren met diagonalen en herhalingen prachtig om te fotograferen.
De toekomst van het ‘White building’ in Phnom Penh is in 2017 heel onzeker geworden. In 2019 valt het doek onherroepelijk met een massale onteigening en ontruiming operatie van een paar weken waarna de sloophamer zijn werk doet.

Waar de huidige bewoners dan moeten wonen is onduidelijk. Het regime in Cambodja staat bekend om zijn rechtlijnige manier van handelen en een ieder die zich tegen het bewind uitspreekt of verzet verdwijnt voor jaren in de gevangenis. De slachtoffers als daders behandelen is een veelgebruikte tactiek om sociale onrust te onderdrukken in Cambodja.


De collectieve geschiedenis en verhalen van deze bewoners zullen dan verloren gaan. Daarom is het belangrijk om deze foto’s te maken en het verhaal van het ‘White building’ te kunnen vertellen.

White Building in Phnom Penh_girl walking_klinkhamerphoto

‘Noir’ Straat Fotografie in Cambodja.

Cambodia 2010-2020_Phnom Penh Noir klinkhamerphoto.com -01
Boek omslag Noir Phnom Penh Cambodja. Click hier voor een groter beeld.
Cambodia 2010-2020_Phnom Penh Noir klinkhamerphoto.com -13

De kern van “Noir” straatfotografie mag dan op het eerste gezicht ellende en armoede zijn, maar zelfs een heel donker beeld is niet verstoken van schoonheid, energie en heeft een krachtig levend kloppend hart.

De recente geschiedenis van Cambodja is donker, maar de veerkrachtige mensen zijn een eerbetoon aan het leven en de positieve energie van zijn de inwoners.

Cambodia streetlife children in the dark

In Phnom Penh Noir laat ik het harde contrast en de grafische elementen zien van het leven in de stad, en focus ik op het harde bestaan en de zachtaardige aard van de mensen in Phnom Penh.

Phnom Penh Night life Cambodia

Deze beelden zijn tussen 2012 en 2019 gemaakt in de straten van Phnom Penh-Cambodja gedurende mijn fototours en wandelingen en ook s’nacht in het uitgaansleven.


Michael Klinkhamer organiseert fotografie reizen naar Zuid-oost Azië.

Deze foto’s zijn ook gepubliceerd in boekvorm en hier full screen te bekijken.

Groninger Landschappen onder een hoge lucht.

”Volle taarwe, staarke wind, dij mie aan joen kloeten bindt… Geef ons deur joen traauw verbond, hoge luchten, zwoare grond…”

Groningen laandschap_boerenweg hoge luchten_klinkhamerphoto

Fotografie van het Groninger Landschap in 2022.

Een strakke bries mee in de rug, vanuit Groningen stad nodigt uit tot een foto expeditie om zo beter kennis te kunnen maken met een gebied zo wijds, eeuwenoud, overwonnen van de zee, stug en terughoudend om zijn verborgen rijkdommen prijs te geven. Een stuk Nederland waar nu met de huidige energie problematiek weer hongerig naar die gas voorraad wordt gekeken.

Enjoy the Silence

Op drie kilometer diepte van het gebied waar ik overheen fiets zit het gas. Het vluchtige goud van Nederlandse bodem. Groningen herbergt het grootste gasveld van Europa, zo niet de gehele wereld. Een gebied van 900 vierkante kilometer waar in 1959 gas is ontdekt en al sinds de exploitatie sinds 1963 ongeveer 265 miljard euro aan heeft mogen verdienen. 

De stilte is wat opvalt, geen drommen mensen, geen verkeer, eens in de 10 minuten een tegenligger. Hoi! roept iedereen ongevraagd bij het tegenkomen, en kijkt daarna weer strak voor zich uit.

Landschap en portret beeld reportage in wording, een beetje tegenwind hoort erbij!

Mocht je een keer mee willen komen en het verborgen Groningen ontdekken met je camera dan kan je hier meer informatie aanvragen.

Groningen landschap_hoge bomen_klinkhamerphoto
Groningen landschap_vette klei_klinkhamerphoto
Groningen landschap_klinkhamerphoto

Autofotografie: “Auto Motor en Sport fotografie‘‘

Auto,_Motor_und_Sport.svg
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_Maserati
Road trip met de Maserati 3200GT in de Franse alpen en finish op circuit van Paul Ricard in Frankrijk.
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_3200GT motor
Maserati Quattroporte
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_jaguar
Jaguar XJ in actie!

Het beroemde Duitse auto tijdschrift Auto Motor und Sport begon in 2005 een licentie uitgave in Nederland.

Voor mij het startschot voor een nieuw fotografie avontuur in bladen maken en op tweewekelijkse basis een mooi tijdschrift in de schappen krijgen, maar ook een van de laatste Nederlandse pogingen in het uitgeven van een kwalitatief hoogstaand autoblad.

Een twee wekelijks blad dat bijna volledig zelf het maken van content in eigen huis produceerde en onafhankelijk auto nieuws en kwaliteits artikelen publiceerde over mobiliteit.

Veel hedendaagse autobladen met een buitenlandse licentie in Nederland gebruiken 80% Engelse of Duitse content en een paar pagina’s en misschien een of twee zelfgemaakte artikelen en fotografie.


Uitgeverij was de Weekbladpers, een zeer gerenommeerde uitgeverij van onder anderen Vrij Nederland, Opzij en Ouder van Nu. Gevestigd sinds 1914 in een statig pand met een enorme geschiedenis in het uitgeven van kwaliteitsjournalistiek.


Mooi auto spul om te fotograferen in binnen en buitenland.


Zelf was ik toen als fotograaf al meer dan tien jaar actief in de autofotografie voor een doorstart van “Wereld op Wielen” de uitgeverij van Fred van der Vlucht, een legendarische persoonlijkheid en de allereerste Nederlandse televisie autojournalist. Dat blad was Carros. Ik maakte voor Carros magazine honderden reportages en tientallen coverfoto’s van 1994 tot 2005.

  • Carros Automagazine_klinkhamerphoto
  • Carros_automotive_magazine

Carros werd door ex Quote magazine oprichter Frank Kloppert in de markt gezet in 1994 als een high end glossy tijdschrift met als hoofdredacteur Carlo Brantsen. De inhoud bij Carros ging uitsluitend om dure en exclusieve autos’ van +€50.000 en hoger als marktleider segment voor de echte exclusieve autoliefhebber.


Auto Motor und Sport, vaak afgekort AMS of AMuS, is een Duits autotijdschrift.

Het wordt ook nu tweewekelijks in Duitsland uitgegeven door Motor Presse Stuttgart, een gespecialiseerde tijdschrift uitgever die voor 59,9% eigendom is van de uitgeverij Gruner + Jahr.
Niet bepaald de eerste de beste dus, en met een vet contract onder mijn neus geduwd was het in feite voor mij “an offer you can’t refuse.”

Fotograaf Michael Klinkhamer
Beeldredacteur/Fotograaf Michael Klinkhamer in actie.

De autobladen wereld is misschien net zo grillig als bijvoorbeeld de mode wereld, afgunst, intrige en heftige concurrentie onderling is de norm. Mijn functie bij AMS was beeldredacteur/fotograaf. Een verantwoordelijke job waarbij ik direct werkte met een groep van staf auto journalisten onder leiding van hoofdredacteur Bas Heideman.  

Daarbij werkte we ook met freelance fotografen en een team van vormgevers van de dtp studio om zo iedere twee weken een mooi en vers blad af te leveren.

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_corvette
Corvette op Zandvoort


AMS was veel meer gericht op de modale man of vrouw die een doelgerichte keuze aankoop keuze wilde maken aan de hand van de AMS testen en onafhankelijk oordeel van een professionele auto journalisten. Het zelf testen van auto’s is specialisten werk en wordt gedaan met speciale technische apparatuur op daarvoor speciale test banen en simulatie.

Een totaal andere aanpak en doelgroep dan waarvoor ik eerder fotografeerde voor Carros, voornamelijk supercars en luxe automobielen waarbij het journalistiek vooral in superlatieven werdt verwoord. 

Auto-motor-und-sport_klinkhamerphoto Test journalisten
Testen, en meten is weten voor de AMS auto journalisten.
  • Auto motor und sport_klinkhamerphoto_
  • Auto motor und sport_klinkhamerphoto


Uiteindelijk was AMS niet een lang leven gegund. 

Een combinatie van slechte marketing en uitgevers flatters met een dure licentie en hoge personeelskosten terwijl de reguliere tijdschriften wereld al midden in een digitale revolutie was beland waren de onvermijdelijke doodsteek. Gelukkig kon ik daarna weer direct als freelance auto fotograaf aan de slag voor onder andere Porsche a.g. en Audi en maakte uitgebreide press kit fotografie voor deze top automerken.


Gelukkig hebben we de schitterende foto’s nog!

Porsche-Boxter-Azur-fuel-station-France
Porsche Boxter Press kit fotografie voor Das Haus in 2006
Auto motor und sport_klinkhamerphoto_subaru vs Vw


De artikelen en losse foto’s hier gepresenteerd zijn een aantal publicaties zoals ik ze in mijn archief aantrof en als artikelen in het blad AMS gepubliceerd werden.

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_Autocureur

We maakten reportages, interviews, studio opnamen, en natuurlijk de bekende duo testen. Na mijn fotografie voor AMS heb ik een tijd gewerkt direct voor de bekende autofabrikanten in Duitsland en Italië. In 2010 vestigde ik mij in Azië om aan architectuur en reportage/Interviews te werken. In 2013 starte ik met Cambodia Photo Tours.

  • Interview en portretten Auto motor und sport_klinkhamerphoto

Na de afgelopen tien jaar in Azië gewerkt te hebben met mijn bedrijf Cambodia photo tours heb ik de tijdens Covid-19 ook tijd genomen om eens terug te kijken. De AMS reportages en fotoshoots waren echte producties waarbij vaak een heel team aan het werk mee was. Prachtig om te doen als fotograaf. Zonde om in het archief te laten zitten. En wie weet de start voor een nieuw auto fotografie avontuur. Onlangs fotografeerde ik de prachtige Ferrari van een vriend. Voelde goed, ziet er fantastisch uit!

Auto motor und sport_klinkhamerphoto_vw


“Wij hebben benzine in het bloed, Wir haben Benzin im Blut.‘‘
Uiteraard blijf ik altijd een soort van petrolhead en blijf actief met het fotograferen van auto’s en ook motoren. Dat is waarschijnlijk een aangeboren afwijking, maar ik sta niet alleen met dat  “virus of speed.‘ Volg mij op Instagram.

De tijden zijn wel enorm veranderd in de autowereld en over enkele jaren rijden we alleen nog met elektrische of door waterstof aangedreven autos. Toch zal ook daarvoor een gepassioneerde fotograaf nodig zijn om foto’s te maken.

We zijn open voor business en geloven in het vertellen van visuele verhalen over de mens en machine. Autofotografie is zo veel meer dan de auto’s. Het gaat daarbij vooral over de mens, het individu. Ook over design, innovatie van gebruiksvoorwerpen, dromen, vooruitgang en snelheid.

Ferrari 488 Spider_Red_klinkhamerphoto_4
https://klinkhamer.calltheone.com/en/blog-en/photoreportage-en/ferrari-488-spider-the-superb-visual-and-driving-experience/

Ook in 2022 kijken we weer vooruit naar een jaar vol met nieuwe kansen en geweldige uitdagingen. 

Michael Klinkhamer Productions. Mobiel: +31 (0)616662813https://klinkhamer.calltheone.com/nl

‘‘Do good and feel good“ in Bali met John Hardy

john hardy_jewelery_green school_Bali-14
John Hardy Juwelen Showroom in Bali.
john hardy_jewelery_green school_Bali-18
Bamboo interieur van de John Hardy showroom.

Duurzame luxe volgens John Hardy

Bali, Ubud. Het is opmerkelijk stil in en rondom de fabriek. En dat terwijl er maar liefst zeshonderd mensen aan het werk zijn. Hoe dat kan? Omdat de sieraden van John Hardy allemaal met de hand worden gemaakt. D

at is bijzonder, en daar komt bij dat in de ‘Haute Joaillerie’ nog maar weinig grote juwelenhuizen zó groen denken en opereren, als John Hardy dat doet. Michael Klinkhamer reisde af naar Bali om de man achter deze groene revolutie, de eigenzinnige John Hardy, te ontmoeten. 

John Hardy, Canadees van geboorte, was één van die duizenden hippies die midden jaren zeventig naar Bali kwam om kraaltjes te rijgen op het strand.

john hardy_jewelery_green school_Bali-07

Compleet verliefd op het eiland besloot hij te blijven. Om brood op de plank te krijgen ging hij in de leer bij lokale Balinese zilversmeden en werd zelf zilversmid. Een goede keus, want inmiddels verkoopt het merk John Hardy in 22 landen en genereert het een omzet van ongeveer 130 miljoen dollar per jaar.

John Hardy-sieraden worden voornamelijk in de grote warenhuizen in de Verenigde Staten verkocht, maar ook in Parijs, Londen en Dubai. Drie jaar geleden gaf hij de leiding over aan hoofdontwerper Guy Bedarida en zakelijk leider Damien Dernoncourt, maar nog altijd is hij zeer persoonlijk betrokken bij het bedrijf. Daarnaast gebruikt hij zijn tijd om zich in te zetten voor iets heel anders: het behoud van het klimaat én het oprichten van een ‘Green School’, Hardy’s nieuwe droom…

john hardy_jewelery_green school_Bali-04
Colonel Kurtz? Nee, dit is hippy zakenman, milieuactivist en zilversmid John Hardy.

In de omgeving van het kunstenaarsstadje Ubud rijden we langs de beroemde sawa’s: de iconische, terrasvormige rijstvelden die zo kenmerkend zijn voor dit vruchtbare gebied. Wanneer onze chauffeur aangeeft dat we bij de fabriek zijn aangekomen, kijk ik om me heen. De sfeer doet me denken aan een rustig dorpje met scharrelende kippen en varkentjes. Overal om mij heen is het waanzinnig groen: in de velden zie ik rijst planten en gewassen staan. Grote Balinese vlaggen – enorme, felgekleurde vaandels op Bali genaamd ‘Umbul Umbul’ wapperen uitbundig in de warme tropische wind.

Handgemaakte sierraden van John Hardy

Samen met een medewerkster van John Hardy, loop ik over eeuwenoude rotsblokken. Ze vormen een pad vormen tussen de zeer opvallende organische gebouwen, die volledig uit bamboe zijn opgetrokken; ze zijn bedekt met Alang-Alang, een soort gras. Heel bijzonder is de John Hardy-showroom, die als een Balinese versie van het Opera House in Sydney, alle aandacht trekt. En overal omheen liggen de rijst- en groentepercelen, want ieder stukje vruchtbare grond wordt benut. Het geheel maakt een gemanicuurde indruk, met veel oog voor detail.

We verlaten het pad en dalen af naar de plek waar de John Hardy sieraden worden gemaakt. Door honderden snelle handen wordt hier – in stilte en met uiterste precisie – gewerkt. Groepjes mannen en vrouwen werken gezamenlijk en componeren ieder een eigen detail, dat op een andere tafel in elkaar wordt gezet. Sommige sieraden vergen veel tijd, zoals urenlang vlechtwerk van het edele zilverdraad materiaal.

silver jewels_model_bali_john hardy-02
  • silver jewels_model_bali_john hardy-01

Het John Hardy design team

Aan de basis van deze sieraden staat het John Hardy- design team, dat onder leiding staat van Guy Bedarida, die we spreken in zijn design studio. Deze Fransman heeft zijn sporen verdiend bij onder andere Van Cleef & Arpels, waar hij hoofdontwerper was. Een decennium geleden merkte John Hardy hem op en vroeg hem eens te komen kijken op Bali. Bedarida had geen idee wat hem te wachten stond: ‘Ik was enorm verrast. Balinezen zijn opmerkelijk creatieve mensen. Het eiland heeft een grote culturele historie en natuurlijk een heerlijk klimaat.’ Guy nam ontslag van zijn design baan in New York en vertrok naar Bali. Hij is nu creatief directeur en hoofdontwerper en sinds 1999 bij John Hardy.

De huidige lijn van John Hardy-juwelen is volledig van zijn hand. ‘De lijn is in balans, zeer high end met meer kostbare edelstenen en heeft een nog meer Balinees traditioneel en ecologisch verhaal.’ Guy vindt dat erg belangrijk. Zijn manier van werken staat niet alleen in harmonie met de mensen die het maken, maar ook met de directe omgeving. Guy: ‘Het is een manier van leven en van werken die sterk in de Balinese cultuur is gevestigd. Al eeuwenlang wordt hier rekening gehouden met de balans, de harmonie, de ziel. Onze sieraden hebben dan ook een persoonlijkheid, een ‘soul’.’ Guy begint met een ontwerp op papier. Met zijn Balinese mensen werkt hij deze schets vervolgens verder uit. ‘Onze vakmensen zijn zo ontzettend goed. In handsnijwerk en in zilver- en goud bewerkingen.’

‘Na iedere verkoop worden er bamboeplanten aangeplant’

john hardy_jewelery_green school_Bali-13

De filosofie van John Hardy sierraden

Dat vakmanschap gaat eeuwen terug; voorheen waren er wel tachtig vorstendommen op Bali, met daarbij een leger van traditionele vakmensen en kunstenaars. Guy: ‘Tot op de dag van vandaag is dat vakmanschap doorgegeven van vader op zoon. Onze filosofie is om op die manier een prachtig sieraad te maken, volledig met de hand.’ Met als resultaat: sieraden van hoge kwaliteit, gemaakt met de hand in combinatie met mijn eigentijdse ontwerpen. ‘Precies dat is de kracht van John Hardy.’

Het is een aanpak die aanslaat. Wereldwijd zijn de reacties van klanten overweldigend en maakt het bedrijf in korte tijd een enorme groei door. Zo dringt John Hardy door tot in het hoogste segment van de juwelenwereld. Anders dan haar concurrenten is de wijze waarop dit succes wordt waargemaakt: ‘Feel good & do good’. Denk aan de CO2 emissiecompensatie, die volledig is geïmplementeerd binnen een klantvriendelijk programma, waarbij bijvoorbeeld na iedere verkoop bamboeplanten worden aangeplant op lokaal niveau.

Dagelijks biologische maaltijden

john hardy_jewelery_green school_Bali-19

Ook voor de medewerkers van de fabriek is de ‘groene’ mentaliteit merkbaar, zoals blijkt tijdens de schaft. Het voedsel dat op velden rondom de fabriek groeit, wordt voor alle medewerkers en bezoekers dagelijks bereid door ‘chef’ Ngurah Suteja tot een zalige, biologische maaltijd. Zo wordt er hier iedere dag en door iedereen gezamenlijk gezond gegeten.

Deze manier van samen werken en samen eten in de fabriek is ontstaan tijdens de economische crisis in Indonesië (1997-1998), toen er een reële dreiging ontstond van een voedseltekort voor de bevolking. John Hardy besloot om zelf voedsel te (laten) planten.

Dankzij deze aanpak werd de sfeer en interactie tussen werkers, ontwerpers en de directie hecht. De biologische lunch is meer dan voortreffelijk. Als ik aanschuif, staan de Balinese gerechten prachtig opgesteld en worden ze geserveerd op palmbladeren. Ik geniet, en het valt op dat we hier op Bali in een ruim internationaal gezelschap zijn.

Green School-Bali

En dan is het zover: we mogen John Hardy ontmoeten voor een persoonlijk gesprek. Hiervoor hebben we afgesproken op de naburige campus van zijn eigen en unieke ‘Green school’. Op dat moment weet ik nog niet wat dat precies is. John Hardy is relaxed gekleed in een Sarong met een poloshirt en loopt op sandalen. ‘Hello, I’m John. Volg me maar en kijk lekker rond.

Ik heb net een bezoek gehad van afgevaardigden van Holiday Inn en Hilton hotels, die willen ook graag zien hoe we hier met het milieu omgaan.’ Het is duidelijk, dat dit voor John Hardy, een belangrijk onderwerp is. Vol enthousiasme steekt hij van wal.

john hardy_jewelery_green school_Bali-01

‘‘Je kunt het niet maken om tropische bomen te kappen en er cement en beton te storten. Bamboe is het enige materiaal wat we onze kinderen kunnen beloven.“

Weg met beton en weg met de airco.’ Volgens John heeft bamboe enorme potentie: het is prachtig veelzijdig en snelgroeiend materiaal. John: ‘We werken bij de John Hardy fabriek en hier op de ‘Green School’ aan een carbon vrije footprint. En om duidelijk te maken wat er echt nodig is in deze wereld, moet je met onderwijs beginnen.

green school_Bali
john hardy_jewelery_green school_Bali

Kinderen hebben de toekomst, hier studeert en werkt een nieuwe generatie’

Op de ‘Green School’ wordt er op revolutionaire wijze gebouwd: de gebouwen zijn recyclebaar. Het hoofdgebouw bestaat uit drie etages en is waarschijnlijk het grootse bamboegebouw van Azië. John: ‘We bedenken nieuwe constructies, die onze studenten inspireren. Want wanneer je naar school gaat, moet je wel geïnspireerd worden. Een gevoel van grootsheid ervaren, niet van middelmaat.’

De leerlingen van de school, zo’n 150, zijn merendeels afkomstig uit twintig verschillenden landen. Ze verblijven permanent op Bali. Daarnaast zitten er Balinese kinderen uit de buurt op school. John: ‘Veel van de lokale kinderen kunnen hier studeren dankzij een door ons opgezette studiebeurs.’

green school_Bali_bamboo_architecture
green school_Bali_Bamboo architecture

De vijfentwintig leerkrachten zijn stuk voor stuk ‘topmensen uit het onderwijs en uit het bedrijfsleven.’ Dat belooft wat: ‘We onderwijzen op het niveau van Cambridge International Certificate, aangevuld met meer praktische leerstof. Denk aan het bouwen en ontwerpen van bamboehuizen, het verbouwen van gewassen en het genereren van alternatieve energie.’

Doel van de school is om volledig onafhankelijk te worden van fossiele brandstoffen en “off the grid” te gaan, door gebruik te maken van zonnepanelen en hydro-energie. John: ‘Deze tijd vraagt om nieuwe inzichten en oplossingen. Ik wil mijn kinderen een kans bieden om op te groeien als bewuste mensen. Ook dat leren ze hier.’

Voor John Hardy is ‘groen’ leven een reële mogelijkheid. ‘Maar je moet het dan ook wel doen, ook wanneer het je even niet goed uitkomt.’ Wanneer aan het eind van de middag de moessonregens, hun dagelijkse verfrissende bui over ons uit dreigen te storten, vraag ik John tijdens het afscheid wat hij hoopt dat de Balinezen over hem zullen zeggen.

‘Dat ik een van de eerste was die inzag, dat de manier van leven op Bali de toekomst is. En niet het verleden!’

En over de John Hardy juwelen? ‘Dat is een stuk eenvoudiger,’ antwoordt hij lachend. ‘Doe ze om, doe ze nooit meer af en geniet iedere minuut.’

Voor meer informatie over John Hardy of The Green School: www.johnhardy.com
www.greenschool.org 

Interview-New Release Bintangs-‘‘These Hands‘‘

Frank's Bass_Bintangs
Frank’s Danelectro Bass uit 1967. ”Tot kunst verheven verschraling!!!”

Over zijn boek ”BE FRANK” 60 jaar Bintangs en de nieuwste CD, ”These Hands” sprak ik vlak voor het optreden van de Bintangs met Frank Kraaijeveld in een apart gedeelte van het muziekfort in Beverwijk. Frank een ”rock and roll powerhouse” van een kerel met de stem als een scheepshoorn in de haven van IJmuiden.

Hier is het volledige interview te beluisteren.

Wat je zelf verbouwd smaakt vaak ook veel lekkerder. Met de ruige oer Nederlandse Rhythm and blues, van de Bintangs is dat zeker het geval in de thuishaven van de band Beverwijk.

Nederlandse rock muziek en de Bintangs zijn daar 60 jaar lang een belangrijk onderdeel deel van. Ze werden opgericht in 1961 en nog steeds actief. Dat feit maakt ze de langst bestaande, nog altijd spelende en platen makende rock band in de lage landen en, zeer waarschijnlijk, ook in de hele wereld.

  • _Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 246

‘De Nederlandse Rolling Stones’, zoals de Bintangs ook wel genoemd werden , scoorden een aantal fikse hits in de 60-er jaren. Alleen geen wereld hits, zoals de Golden Earring met Radar Love of Shocking blue met de mega hit Venus.

Met de Bintangs nieuwste CD ”These Hands” en de track ”Radio Mood” in het bijzonder zou dat alsnog zo maar kunnen gebeuren. “‘I hear a hit song!”

Helaas is wat tegenwoordig op de radio gespeeld zo versnipperd en daarbij is ook pure rock and roll op de achtergrond geraakt bij de jeugd. Kortom, een geval van andere tijden meneer.

Bintangs-These-Hands-
These Hands de nieuwe CD/Vinyl 2021

In het weekend van 18-19 September 2021 werd vanuit het Beverwijkse “Muziekfort” een heus fort uit 1899 de allernieuwste CD ”These Hands” aan het publiek gepresenteerd en volledig gespeeld.

_Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 287

Bintangs oudste Band van Nederland

Unieke locatie, unieke band, 60 jaar Bintangs jubileum concert van de oudste band van Nederland.Alsof dat allemaal niet genoeg was presenteerde medeoprichter en bassist/songwriter Bintangs man van het eerste uur Frank Kraaijeveld ook nog zijn biografische boek ”Be Frank” 60 jaar Bintangs door de ogen van de inmiddels 76 jarige en still rocking in the dutch delta, Frank Kraaijeveld.

_Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 225

Het begint allemaal in 1961 in een grijs en grauw Beverwijk met het samenstellen van een Indo-rock bandje. Waarbij de jonge broertjes Frank en Arti Kraaijeveld optrokken en rock and roll speelde met jongens van Indische afkomst en geïnspireerd door o.a. de Tielman Brothers de Bintangs vormen. Bintangs betekent in het Indonesisch “Sterren”.

BeFrank_Bintangs
Be Frank 60 jaar Bintangs is te bestellen hier
2021-11_Festival poster_v3_lr

Er ontstonden in die begin jaren ’60 duizenden bandjes, aangestoken door onder anderen Elvis en Chuck Berry. Net als in England in die tijd met de Beatles en de Stones was er een levendige muziek scene in opkomst.

De Bintangs waren toen in 1961 ook een van de eerste en nog steeds in 2021 een van de laatste nog life spelende rockers van de afgelopen 60 jaar. Wapenfeit is dat de Bintangs in het voorprogramma van de Rolling Stones speelde in maart 1966 voor een optreden in de Brabanthallen in Den Bosch…Uniek!

These Hands is de rock plaat die we op dit moment goed kunnen gebruiken.

Na 18 maanden van Covid ellende en lock downs is het optimisme wat van deze plaat afspat een stevig medicijn tegen het collectieve chagrijn van deze tijd.

  • _Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 232

Radio MoodJumped up , jumped down , out of my head . Loop the loop on my trampoline bed. Rough tough rock and roll is all you need. Aw…my feet! Get up, stand up, dance to the radio. Clear up, cheer up, thanks to the radio. It’s called radio mood. good old radio mood. Can’t hold radio mood. Until you got it. Until you got it. Music and lyrics Frank Kraaijeveld.

These Hands bestaat uit 10 tracks, sommige compleet nieuw en geschreven door Mister Bintangs himself, en een paar nummers door bandleden, Marco Nicola en Burt van der Meij. Ook twee classic rock tracks, ”Back to Memphis” van Chuck Berry en ”Sweet Louisa” een nummer van de helaas te vroeg gestorven Arti Kraaijeveld.

Feest voor de babyboomers

60 jaar Bintangs is een feest voor de babyboomers of ”rollator rockers” in deze tijden van ingewikkelde SQ codes en ander ongemak. Pure eerlijke Rock zoals het bedoeld is, hard, duidelijk en vooral optimistische en swingend. Met twee concerten waar natuurlijk de Corona maatregelen ook moesten gelden konden maar tot 750 mensen per show genieten in een feest van de herkenning, en luisteren naar de nieuwste muziek van de oudste band van Nederland.

”These Hands” CD staat als een huis. Gepresenteerd te samen met het nieuwe boek ”BE FRANK” werden we getrakteerd op prachtig opreden. En zoals de Frank Kraaijeveld zelf zegt ; ”Het begin van een nieuwe toekomst van de Bintangs.

_Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 234

Over het boek en de nieuwste CD sprak ik vlak voor het optreden met Frank in een apart gedeelte van het indrukwekkende muziek fort. Frank een ”powerhouse” van een kerel met de stem als een scheepshoorn in de haven van IJmuiden en met een Rock and Roll hart van goud.

Hier is het volledige interview te beluisteren.

Frank Kraaijeveld; ”Het was de tweede dag van het Bintangs-Jubileum-Weekend in het Muziek Fort. Ik ben op weg naar het podium. Danelectro nonchalant in de rechterhand, schouders iets schuin, net alsof ik wil omkeren. Maar er is geen weg meer terug, er staat weer heel wat op het spel. Bijna 2 uur 200 procent geven. Dit is in schrijnende tegenstelling met de regel die ik schreef voor de nieuwe song ‘GET ALIVE’: ‘The more you take, the less you give’. Je ziet dat tegenstellingen mooie schrijf-stof opleveren! En mooie foto’s!!!!

_Bintangs_Frank Kraaijeveld_klinkhamerphoto 238